Родник святого и целителя великомученика Пантелеймона

Родник назван в честь святого великомученика и целителя Пантелеймона. Территория и родник благоустроены и освящены в конце 20в. бывшим настоятелем церкви отцом Геннадием Михеткиным при поддержке мецената Сергея Николаевича Юрчука.

Записана легенда,связывающая родник и замок:
Аднойчы здарылася, што памутнела вада ў нашай крыніцы, — расказвае цётка Прося. А ўсё праз майго свёкра Сцяпана. Ён панначку незнарок пакрыўдзіў… Раней чаго толькі пра яе не гаварылі! Любы мог тады расказаць, які ў панначкі конь – белы, даўгагрывы, у яблыкі. А ўбачыць яго можна было, як наставаў маладзік, калі ледзь толькі намячаўся рагалік-веташок месяца. У такія ночы панначка і выводзіла на повадзе свайго любімца на крутыя, парослыя травой схілы замкавай гары. Але варта было свіснуць або кашлянуць, як умомант знікалі і конь, і панначка. А на тым месцы, дзе іх бачылі, заставаліся два белыя камяні…
Быццам назіралі, як панначка плавала па лоскіх рэчках – Пімже і Пахамянцы. Сустракалі яе часцей за ўсё закаханыя. Стаяць дзе-небудзь пад вольхамі, мілуюцца, і раптам як зацурчыць, зазвініць вада па камянях! Азірнуцца на звон – і ўбачаць: выплывае з белага туману панначка. Не на лодцы – для лодкі мелка, а на праніку, якім бабы палатно пераць. Плыве сабе і валасы расчэсвае. Вочы ў яе нібы заплюшчаныя, а сама ўсміхаецца некаму, як у сне, і ўсё кланяецца, ды гэтак па-даўнейшаму, у пояс. Калі хочаш панначку лепш разгледзець, замры, не дыхай. А ўздыхнеш, усё знікне, прападзе панначка за кустамі…
А вось муж казаў, ды гэта ж і са свёкрам у маладосці здарылася… Бытта сабраўся ён спаць у пуні… Зірк – а панначка і стаіць, падпірае плечуком вароты, нібы чакае кагосьці. Валасы залатым абручыкам схопленыя, сукенка на ёй пышная, белая, на падвянечную падобная. Замёр чалавек на месцы… А панначка яшчэ крыху пастаяла, паглядзела… Вочы сумныя-сумныя! І раптам прапала!.. У такія ночы доўга-доўга чуваць, як яна ходзіць пад сценамі пуні і ціхенька ўздыхае.

А так усё, галубок, і было. Мо бачыў пасярэдзіне садка на замчышчы западзіну? Яшчэ пры свёкру там быў калодзеж. Не такі, са зрубам, якія ў вёсцы капаюць, а глыбачэнны, выкладзены па крузе часанымі абымшэлымі камянямі. Даўно ўжо ніхто з гэтага калодзежа не браў вады. А калодзеж якраз пасярэдзіне двара – от і надумаўся свёкар засыпаць яго. Закаціў колькі валуноў, накідаў карчоў, рознага ламачча і прысыпаў зверху пяском. Скончыў свёкар сваю работу перад заходам сонца, а раніцай у крыніцы пад замчышчам і сапсавалася вада.
Расказаў свёкар, як у тую ж ноч з’явілася яму ў сне панначка. Бытта ўселася яна ў нагах і прасіла раскапаць стары калодзеж. Хацеў рукой ён паварушыць і не мог, паспрабаваў галаву падняць, а яна як свінцом наліта. Ляжаў, абліваўся гарачым потам, а панначка глядзела, глядзела на яго сумна і раптам склала рукі на падоле ды як заплача! Ціхенька так, ні зыку, адны слёзы, як макавінкі, на падол сыплюцца. Шкада стала свёкру панначкі, сабраўся ён з духам. “Што з табою, чаго ты так засмуцілася?” – пытае. І гаворыць дзяўчына, што было ў яе адно-адзінае акенца, праз якое яна на волю, на сіняе неба глядзела, а цяпер закрылі яго, засыпалі ёй вочы пяском, таму і слёз яна тыдзень ужо спыніць не можа. Сказала ўсё – і прапала, адно ветрык па хаце прайшоўся…
Тыдзень хадзіў свёкар хмурны, ні з кім нават гаварыць не хацеў. Потым аднойчы пакінуў усіх хлопцаў дома, сказаў – работа ёсць. Прынёс доўгія лейцы, адным канцом обвязаў сябе, другі аддаў ім і загадаў моцна трымаць. Так, абвязаны, увесь дзень раскопваў, выцягваў са старога калодзежа смецце ды каменне. Нарэшце адкрылася ў яго пад нагамі вузкая шчыліна, і пацягнула з яе халадком. Кінулі яшчэ для пробы ў шахту каменьчык. Доўга перастукваў ён недзе ў глыбіні па каменнях, пакуль не плюхнуўся ў ваду… А праз ноч зазвінела, заспявала па крынічных каменнях чыстая, празрыстая, як сляза, вадзіца.

Роднику приписывают чудо: Так, местные жители рассказывают, что якобы во времена Первой Мировой войны в Лоске немецкие захватчики пытались применить иприт. Для того чтобы усыпить бдительность русских солдат, они вылили в маленький ручеёк, который протекал через деревню, несколько цистерн спирта. И в итоге потекла не вода, а разбавленный спирт. Русская душа, естественно, не смогла устоять перед таким соблазном, и солдаты потихоньку начали выползать из своих окопов и тянуться к ручейку. Когда у ручья собралось достаточно русских, немцы и пустили отравляющий газ иприт. Батюшка же в этот момент совершал молебен у родника. Резко изменилось направление ветра, и вместо русских солдат в облаках иприта оказались немецкие войска.

К роднику ведёт тропа от Храма святого Георгия в сторону ручья Буянка.

Родник представляет собой сруб с откидной крышкой на завесах. Вода родника поступает в часовню-купель. При обустройстве родника были использованы святыни: частица от горы Голгофы, частица от гроба Богородицы, частица от гроба Богоотец Иоакима и Анны, частица от гроба Иосифа Обручника, частица от горы Фавор, частица от горы Искушений, частица от камня Явления Пресвятой Богородицы в Жировицах, камень из пещеры Илии Пророка, земля с места погребения вифлеемских младенцев, Иродом убиенных. Родниковый ручей впадает через несклько метров в реку Буянка. По старым преданиям в Лоске кроме Буянки были реки Пижма, Лоша, Пахомянцы.

Фото Максим Астрейко, январь 2020г.

Фото Сергей Ярохович, до 2015г.

Фото Сергей Ярохович, до 2015г.

Фото Сергей Ярохович, до 2015г.

Фото Максим Астрейко, январь 2020г.

Фото Сергей Ярохович, до 2015г.

Вода пресная. Среди верующих считается целебной. Исцеляет не только физические недуги (известно несколько случаев, когда даже инвалиды после купания в этой купели поднимались из своих кресел и вновь начинали ходить), но и душевные болезни и слабости.

Ближайшие родники: Живой и мёртвой воды в д.Талуи, около д.Синяя Гора, в д.Замостяны, около д.Криница, Марудовка около д.Кражино, Исток Шляхтянки-1 в аг.Крево, Исток Шляхтянки-2 в аг.Крево, Крево-1 (Юрова гора) в аг.Крево, Крево-2 в аг.Крево, Даубутишки в д.Ласовичи, в д.Замостье.

Ближайшие достопримечательности: Храм святого Георгия Победоносца 1856г. в д.Лоск, Храм Покровский 1866г. в аг.Городьки.